บล็อกแรกในชีวิตอย่างเป็นทางการ
อันชาติใดไร้รักสมัครสมาน
จะทำการสิ่งใดก็ไร้ผล
แม้นชาติย่อยยับอับจน
บุคคลจะอยู่สุขอยู่อย่างไร
พระราชนิพนธ์ ร.6
ตอนนี้สถาณการณ์บ้านเมืองเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย
มีการจุดไฟเผาสถานที่ต่างๆ
หลายคนพาลโกรธ เกลียด ด่าทอ โทษคนนู้นที คนนี้ที
แต่ลืมมองสิ่งที่สำคัญที่สุดไป คือ จิตใจของตนครับ
ความโกรธ เกลียด เหล่านี้เป็นโทสะ
เปรียบเสมือนไฟที่เผาจิตใจของเราให้ต่ำลงเรื่อยๆ
เรามาลองทำใจของเราให้ดี ดีกว่ามั๊ยครับ
"มีสุนัขตัวหนึ่ง ไปอยู่ใต้ร่มไม่มันก็เกา แกรกๆๆๆ
บ่นไปว่าร่มไม้นี้ทำให้มันคัน มันเดินไปอยู่ใกล้ศาลา
ก็เกาอีกแกรกๆๆๆ บ่นอีก
มันเลยเดินออกไปกลางแดด หวังว่าจะไม่คัน
แต่แล้ว...ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า เกาอีกแกรกๆๆๆ บ่นอีก"
มีเพลงนึงที่ตอนนี้ผมชอบมาก คือ ก้อนหินก้อนนั้น ของ โรส ศิรินทิพย์
"เคยมีใครสักคนได้บอกฉันมา
ว่าเวลาใครมาทำกับเราให้เจ็บช้ำใจ
ลองไปเก็บก้อนหินขึ้นมาสักอัน
ถือมันอยู่อย่างนั้นและบีบมันไว้
บีบให้แรงจนสุดแรง ให้มือทั้งมือมันเริ่มสั่น
ใครคนนั้นยิ้มให้ฉัน ถามว่าเจ็บมือใช่ไหม
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
ให้เธอคิดเอาเอง ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง"
มีคนพูดเสมอๆว่า คนไทยรักกัน คำนี้ฟังแล้วรู้สึกอะไรมั๊ยครับ
ทำไมถึงยังมีคนอยากถึบหน้าแกนนำ ทำไมยังมีคนด่าอดีตนายกอยู่
ผมว่าเราควรจะช่วยกันนะครับ มีสติ อย่าให้ความโกรธมาบังหน้า
จนมองไม่เห็นทางแก้ปัญหา
กลุ่มผู้ชุมนุมที่ถูกจับ ก็ให้เป็นขั้นเป็นตอนตามกฎหมาย
อย่างไรเสีย ถ้าเราไม่ไปด่าเขา เขาก็ต้องรับโทษอยู่แล้ว
ถ้าเราไปด่า เท่ากับว่าเราทำผิด และต้องรับโทษเหมือนกัน(ตามกฎแห่งกรรม)
คนทำผิดเขาก็อาจจะมีเหตุผลของเขา เช่นได้รับข้อมูลมาผิดๆ
ถ้าไม่แก้ไขความเชื่อที่ผิด เอาแต่ด่า เอาแต่ลงโทษ
ตอนหลังเขาก็อาจกลับมาทำผิดแบบเดิมอีก
เพราะเห็นว่าคนไทยคนอื่นๆและรัฐบาลเป็นศัตรูกับเขา
ผมว่าคนไทยเป็นคนที่พร้อมจะให้อภัยครับ
สังคมไทยเป็นสังคมแห่งการแบ่งปัน
ถ้าเราทุกคนพร้อมที่จะให้อภัย สถานการณ์น่าจะคลี่คลาย
ไปในทางที่ดีขึ้นโดยเร็วครับ สังคมจะน่าอยู่ขึ้น
หากเรานำสถานการณ์ตอนนี้มาเป็นบทเรียน
เราจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้ ว่าเราได้เคยฟันฝ่าอุปสรรคของประเทศมาด้วยกัน
เราจะจำความประทับใจที่คนไทยช่วยเหลือกัน ฟื้นฟูประเทศ
เราจะจดจำไว้ว่าครั้งหนึ่งนั้น เราเคยเห็นเซ็นทรัลเวิลด์ถล่ม
และเราได้ช่วยกันส่งกำลังใจและสร้างมันขึ้นมาใหม่
สิ่งเหล่านี้ผมจะเล่าให้ลูกหลานฟังครับ
ไม่มีสิ่งปลูกสร้างที่ถล่มไปอันไหนสำคัญเท่ากับจิตใจของเราหรอกครับ
ถ้าสิ่งปลูกสร้างไหม้และถล่มไป แต่ทำให้คนไทยรักและเข้าใจกันมากกว่าเดิม
ผมว่าถล่มไปซักร้อยอันก็ยังคุ้มครับ
(คงไม่มีใครอยากเล่าให้ลูกหลานฟังว่าชั้นเคยอยากถีบยอดหน้าอดีตนายก
เพราะชั้นว่าชั้นเป็นคนดีหรอกนะครับ)
วันนี้ไปเดินวังหลัง เห็นคุณยายคนนึงขอทานอยู่
แล้วเค้าก้มหน้านิ่งไปเลย นึกว่าเค้าเป็นอะไร
ตอนแรก ผมจะควักเศษเหรียญบาทสองบาทให้แก
แต่มีผู้หญิงคนนึงเดินมาสะกิดเรียกคุณยายขอทาน
แล้วให้ เงินแกร้อยนึงอ่ะ ผมชะงักเลย
ไม่คิดว่า ในสังคมยังมีน้ำใจขนาดนี้
อายเลยที่จะให้เงินบาทสองบาท เลยหยิบเหรียญสิบให้(ให้ได้เท่านี้ 55)
สุดท้ายนี้ เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรครับ
ขอบคุณที่ติดตามอ่าน
แถมอีกนิดครับ http://www.pantip.com/cafe/religious/topic/Y9270414/Y9270414.html
