Kyoto 3: ความแตกต่าง

วันนี้จะพูดถึงความแตกต่างระหว่างประเทศเท่าที่สังเกตได้

1. การซื้อของที่ญี่ปุ่นนั้นจะต่างกับที่ไทยนิดหน่อยครับ

คือซื้อของที่ญี่ปุ่น ส่วนใหญ่แล้วพนักงานเค้าจะไม่เอาของเราใส่ถุงให้ครับ

เค้าจะเอาถุงใส่ตระกร้า แล้วให้เราเอาตะกร้าออกมาหลังเคาท์เตอร์

มาจัดเรียงของใส่ถุงเองอย่างในรูปครับ

 

เครื่องคิดเงินของที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นแบบทอนเงินอัตโนมัติ

คือพอพนักงานคีย์ข้อมูลเสร็จ บอกเครื่องว่ากี่เยน

พอจ่ายเงินให้ก็เอาเงินเข้าเครื่อง

แล้วเงินทอนก็ออกมาเองเลย พอดีจำนวน 

ไม่ต้องเสียเวลานับเงินทอนให้ยุ่งยาก

2. ไม่มีซ้อส เวลาไปซื้ออาหารฟาสฟู้ดส์ ในไทยบีบซ้อสกระจาย

มาอยู่ที่นี่ ไม่มีซ้อส...โอ้ว แม่เจ้า

แต่ก็อร่อยนะครับ รสชาติคนละรสกับของที่บ้านเรา 

ไม่ต้องใส่ซ้อสแต่ก็กินได้ อร่อยด้วย

 3.การใช้เงิน

ไม่ได้จะพูดถึงการใช้เปลืองหรือไม่เปลืองครับ

(เพราะที่นี่ถ้าอยู่อย่างประหยัดก็ใช้วันละ 7-800 บาทเป็นปรกติอยู่แล้ว)

 ที่นี่เงินที่ใช้ส่วนใหญ่จะเป็นเหรียญครับ แบกเหรียญหนักๆทุกวัน

เหรียญที่ใช้บ่อยสุดก็คงเป็นร้อยเยนครับ 

ใช้บ่อยจนรู้สึกว่ามีค่าแค่ประมาณเหรียญสิบบาทของไทยครับ

ในรูปเป็นเหรียญต่างๆ 1,5,10,100 และ 500 เยน

4.ร้านร้อยเยน

อย่างที่บอกว่าร้อยเยนมีค่าประมาณสิบบาทไทย

(พูดถึงมูลค่า ไม่ได้พูดถึงอัตราแลกเงิน) 

สินค้าในร้านร้อยเยนเป็นสินค้าราคาถูกครับ

แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าคุณภาพมันจะแย่มากจนใช้ไม่ได้

(ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ดีอย่างของที่แพงๆก็ตาม)

ของใช้ในชีวิตประจำวันส่วนใหญ่ก็หาได้ในร้านร้อยเยน

ตั้งแต่ขนมขบเคี้ยว เครื่องปรุง+อุปกรณ์ครัว อุปกรณ์ทำสวน เครื่องเขียน

อุปกรณ์แต่งหน้า ของตกแต่งบ้าน ของเล่น สารพัดจะบรรยาย

เอาเป็นว่า เข้าเกือบทุกวันนั่นแหละครับ (หมดไปเป็นหมื่นเยนแล้วมั้งเนี่ย)

ร้านร้อยเยนเป็นชื่อเรียกกันเล่นๆง่ายๆครับ

ความจริงแล้วก็จะมียี่ห้อต่างๆกันไปอีกครับ

(ก่อนมานี่เคยคิดว่าร้านร้อยเยนมีแต่ยี่ห้อไดโสะ เพราะเคยเห็นยี่ห้อเดียว)

แต่ละยี่ห้อก็จะมีของบางอย่างแตกต่างกันครับ

อ้อ อีกอย่างคือร้านร้อยเยนส่วนใหญ่จะคิดราคาจริงร้อยห้าเยนครับ

เห็นว่ารวม VAT ด้วย

รูปนี้เป็นร้านร้อยเยนที่เข้าบ่อยที่สุด ชื่อยะคุมัง 

เป็นร้านพิเศษที่คิดราคาร้อยเยนจริงๆ ไม่บวกอีกห้าเยน 

(เห็นว่าเป็นสวัสดิการของมหาวิทยาลัย)

วันที่สิบเดือนนี้จะมีโปรโมชั่น ซื้อสิบแถมหนึ่งอีก (เสียตังค์อีกแล้วตรู - -")

รูปล่างนี้เป็นร้านไดโสะ ที่ไปขายในไทยหกสิบบาท

5.ห้องน้ำ

ห้องน้ำที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ครับ

แต่ถ้าพัฒนาแล้วจะเป็นแบบนี้

มีที่ฉีดให้ตรงรูด้วย ที่รองนั่งปรับอุณหภูมิได้

ส่วนใหญ่แล้วก๊อกที่ล้างมือเป็นแบบอัตโนมัติครับ

เคยเจอที่ใส่สบู่เป็นแบบอัตโนมัติด้วย 

ตอนนั้นคืองงครับว่าก๊อกไหนเป็นน้ำเปล่า ก๊อกไหนเป็นสบู่(อ่านไม่ออก)

ถ้าไฮเทคขึ้นไปอีก ก็เป็นไฟเปิดปิดอัตโนมัติ มีคนอยู่จะเปิดไฟครับ

แต่ก็งงว่า ถ้าเรานั่งถ่ายในห้องน้ำนานๆ นั่งนิ่งๆ มันรู้ได้ไงว่ามีคนอยู่อ่ะ

หรือเซ็นเซอร์มันนับคนเข้าออกหว่า (คำถามที่ขี้เกียจหาคำตอบ)


พูดถึงเรื่องไฟ ก็ขอนิดนึงว่าไฟหน้าบ้านของที่นี่หลายบ้านเปิดอัตโนมัติครับ
ถ้ามีคนผ่านก็จะเปิดเอง ไม่มีคนจะปิดเพื่อประหยัดไฟ
ขี่จักรยานผ่านตอนกลางคืนก็จะรู้สึกบรึ๋ยๆ ที่ไฟเปิดเอง - -"


6.ขึ้นรถเมล์
ของที่นี่ป้ายรถเมล์จะบอกว่าสายอะไรกำลังมา หรือถ้าเป็นแบบเก่าหน่อย
ก็จะบอกเวลาที่รถเมล์จะมาถึง ซึ่งส่วนใหญ่เชื่อถือได้ครับ


ขึ้นรถเมล์ให้ขึ้นที่ประตูหลัง ไม่มีกระเป๋ารถเมล์
แต่จ่ายเงินตอนลงที่ประตูหน้า ที่เครื่องเก็บเงินอัตโนมัติ
ต้องหยอดเงินให้พอดี ไม่มีทอนครับ
แต่ตรงที่จ่ายเงินจะมีตู้แลกเงินด้วย
ถ้าเงินไม่พอดีให้แลกเงินก่อนค่อยจ่ายเงิน

วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ เดี๋ยววันหลังค่อยมาต่อ
(อ่านอีกที มีคำว่าอัตโนมัติเยอะมาก)
ขอบคุณที่ติดตามอ่านครับ